จิต และ เสือ

ใจ หรือ มโน หรือ จิต นี้พิสดารนัก นอกจากจะมีชื่อเรียกแตกต่างกันไป ทั้งๆที่ ในกายคน ก็แค่ จิต กับ เนื้อหนังมังสาเท่านั้นเองแล้ว

จิต หากปล่อย ไม่ควบคุม ไม่อบรม เขาก็ละโลดแล่น ระเริงไปกับสิ่งปรุงแต่ง ดั่งเด็กทารก ที่สนุกสนานไปวันๆ ไม่ยอมหลับนอนพักผ่อน  ต่อเมื่อเมื่อยล้าเต็มทนนั่นดอก จึงได้ฟุบคาอกแม่ไป ทั้งๆที่ปากยังดูดนม

แต่ถ้าจับ จิต มาอบรม มันดูว่ายาก แต่หากจับมาอบรมได้แล้ว จิต จะสงบเสงี่ยม เรียบร้อย ทำอะไรได้ตามสั่งงดงามเสมอ เปรียบประดุจดั่งทารก ที่ได้รับการอบรม สั่งสอนกิริยามารยาทมาดี จะลุก จะเดิน จะนั่ง ก็พิจารณา ดูสง่างามมาก

วันก่อน เหลน หรือ โหลน ไม่แน่ใจในลำดับญาติของเขานัก อายุก็ราวๆ สามขวบ ไปโรงเรียนอนุบาล ไม่เจอกันอีกสามสี่วันถัดมา พวกมาวิ่งเล่นซะแล้ว

เสือ เสือ วันนี้ ทำไมไม่ไปโรงเรียน
บ่ บ่ คูตายแล้ว

เขาตอบมายังงั้น เออ ง่ายดี จะไปทำไมโรงเรียนในเมื่อครูตายแล้ว เหตุผล และ ตรรกของ เสือ เรียบง่ายเสมอ always enough and suffice.

วันถัดมา เจอเสืออีก ก็เรียกเสือมาเอาเงาะ เงาะผลไม้น่ะ เขาก็รี่เข้ามาเลยแล้วบอกเขาว่า จะสอนเรื่อง ....ให้
เขา, ทารกที่ชื่อ เสือ นั่นแหละ, หันหลังกลับทันควัน ตะโกนบอกมาว่า

บ่ บ่

แล้วก็วิ่งหนีเข้าไปบ้านอย่างรวดเร็ว เร็วเกินกว่า ปู่ หรือ ทวด อย่าง มะไฟ จะคว้าตัวได้ทัน

จิตใจคน ก็เฉกเช่นเดียวกัน พอไม่ฝึกเขา เขาก็คิดเรื่อยเปื่อยไป ตามแต่จะมีสิ่งปรุงแต่งมาให้ หากคิดจะฝึกจิต ต้องขยันวิ่งจับ จิต เอาไว้ให้อยู่ซะก่อน แล้วตะล่อมฝึกเอา ต้องรู้จักหลอกล่อด้วยกุศโลบาย แล้วหาสิ่งผูกมัด จิต เอาไว้ ให้เขาอยู่กับสิ่งนั้นๆแต่อย่างเดียว

ดังนี้แล้ว หากลูกๆ หรือ ทารก ไม่ยอมไปโรงเรียน โดยยกเหตุผลว่า ครูดุ ครูบังคับ ฯลฯ หรืออะไรที่ร้ายๆเกี่ยวกับครู หากคิดจะยกตรรกของ เสือ มาใช้กับลูกๆมั่ง เพียงเพื่อให้ไปโรงเรียน หรือ ออกจากบ้าน ลุกออกจากที่นอนก็ ไม่สงวน เปเต้น หรือ ลิขสิทธิ์อะไรดอกน่ะ

แต่ต้องบอกกับคุณครูที่โรงเรียนเสียก่อนล่ะ  ไม่งั้น ตัวผู้ปกครองเองนั่นแหละ จะ .... อาย

ธรรมหนึ่งพรรษา: ใครผิด

จาก ธรรมชาติ(๑) นั้นทำให้ทราบถึง นาม รูป ที่ป็น คู่ธรรม ประจำใจสำหรับใช้พิจารณา

พรรษานี้ กลับไม่ได้ทำอะไรมากเลย มีแต่ตั้งใจ แล้วใจมันล้มหรืออย่างไร ถึงคอยแต่ ตั้งตั้งตั้ง กันอยู่นั่นแล้ว

ยังดี ที่อย่างน้อยก็เพียร ตั้งใจ ไว้อยู่บ่อยๆ เพราะแสดงว่าคอยพิจารณาอยู่เนืองๆ เนืองๆอยู่กับเรื่องที่เป็นกุศล

แต่ถึงอย่างไร สัดส่วนของจิต ที่อยู่กับ อกุศล ก็ยังคงมีมากกว่า
ราวกับว่าเป็นการเตือน เมื่อปลายเดือน ตุลาคม ไเยี่ยมแม่ที่ ชนบท พบว่า ไม่ว่าจะพูดจะจาอย่างไร คุณแม่ท่านก็ดูว่ารับได้มั่ง ไม่ได้มั่ง จึงตัดใน บอกท่านไปว่า

แม่ครับ ก็ตอนนี้แหละ ที่ต้องพึ่งตนเองแล้ว ตอนนี้ พึ่งใคร ก็ไม่ได้แล้ว อตฺตาหิ อตฺตโนนาโถ จะต้องใช้แล้ว

แล้วก็กลับมาทำงานต่อ ที่บางเขน ผ่านไปได้สองวันก็ทราบว่าคุณแม่ ท่านกระทำ กาลกิริยา เรียบร้อยไปแล้ว

ปัจจุบันธรรม นับว่ามีค่าอย่างยิ่ง แต่ต้องรวมกับการพิจารณาธรรมด้วยสติที่รู้ เท่าทัน ด้วย ก็ขอให้เพื่อนๆจงอย่าลืม อย่าละเลย การอยู่กับปัจจุบันธรรม โดยดีเถิด จะได้ไม่เสียทีที่เกิดมาเป็นฅน ได้พบพระพุทธศาสนา ได้อยู่ในประเทศไทย

อดีตที่ล่วงไปแล้ว ก็อย่าไปคิดคำนึง อนาตคที่ยังมาไม่ถึง ก็อย่าเอามากังวล ใครผิด ใครถูก ก็เป็นเรื่องที่ ได้ผ่านไปแล้ว ก็ให้มันแล้วไปเถิด

เริ่มต้นที่ ๑๓ ตค มาจบเอาที่ ๒๔ พย ปีเดียวกัน