สัมมาทิฐิ

สัมมาทิฐิ ย่อมเป็นประธาน โดยมี สัมมาวายามะ และ สัมมาสติ ห้อมล้อมอยู่ เพื่อละ มิจฉาทิฐิ
ด้วยความเพียร ละมิจฉาทิฐิอยู่ เมื่อเพียรละอยู่ ก็รู้ว่ากำลังเพียรละอยู่ เมื่อละได้แล้ว ก็รู่ว่าละได้แล้ว
ความเพียรนั้น เป็นความเพียรชอบ
สตินั้น เป็น สติชอบ

สัมมาทิฐิ ย่อมเป็นประธานด้วยประการฉะนี้
และธรรมทั้งสาม, สัมมาทิฐิ สัมมาวายามะ สัมมาสติ, ย่อมห้อมล้อมกัน ดำเนินไปจนตลอดสายแห่งมรรค ทั้งแปดองค์นั้น

ขออภัย ดูว่าสะกดผิดไป ทิฐิ นั้น เขาเขียนเป็น ทิฎฐิ แต่ในนี้กลับสะกดเป็น ทิฐิ ขออภัยด้วย
(๗ กันยายน ๗ โมง ๗ นาฑี)

อริยสัจจ์ ๔

เรื่องของ สัจจของอริยบุคคล ถ้าจะถอดความจากตัวหนังสือ ถอดความแบบคนธรรมดา
ทุกข์ อันได้แก่ อุปทานในขันธ์ทั้ง ๕ ซึ่ง เมื่อย่อลง ก็เหลือเพียง นาม-รูป
ทุกข์ นี้ ควรกำหนดรู้ คือ ต้องให้รู้เท่าทัน ไม่ใช่ไม่รู้ หรือ ไม่ยอมรับรู้
สมุทัย เหตุแห่งทุกข์ อันได้แก่ ตัณหา ในอุปาทานแห่ง นาม-รูป สมุทัยนี้ ควรละ

จะไม่ขอไปต่อล่ะ เพราะยังไม่ลุอะไรมากนัก แต่ขอเอาข้อแรก ที่ว่า ทุกข์นี้ ควรกำหนดรู้มาพิจารณากัน
เท่าที่รับทราบมา เท่าที่ปัญญาอันน้อยนิดที่มี จะพึงทำให้เกิดความกระจ่างในเรืองนี้ คือ การยอมรับสภาพที่เกิดขึ้น การรับรู้ความเป็นจริง ที่เกิดขึ้น ให้เท่าทันทุกกรณี คือ อย่างน้อย มีสติพอที่จะรับรู้ความเป็นจริงที่เกิดขึ้น

การปฏิเสธความจริง หรือ การไม่รับรู้ความจริง จึงเท่ากับว่า ไม่ได้รู้เรื่องทุกข์ เมื่อ ไม่รู้เรื่องทุกข์ แล้วจะไปดับทุกข์ได้อย่างไร