อุดมชัย จินะดิษฐ์

พระนิพนธ์ในสมเด็จพระมหาสมณเจ้ากรมพระปรมานุชิตชิโนรส

๏พฤษภกาสร อีกกุญชรอันปลดปลง
โททนต์เสน่ห์งคง สำคัญหมายในกายมี
นรชาติวางวาย มลายสิ้นทั้งอินทรีย์
สถิตทั่วแต่ชั่วดี ประดับไว้ในโลกา๛

ในที่สุด ของที่สุด ลมโชย หรืออุดมชัย จินะดิษฐ์ หรือ หมู ก็ได้จากพวกเราไปแล้ว

สู่สุคติ สู่ภพ สู่ภูมิที่สูงขึ้นเถิดหนา เพื่อนเอ๋ย กุศลผลบุญใดใด แม้จักน้อยนิดเพียงไร ก็ขอให้รับไปด้วยเถิด อโหสิให้หมดสิ้นแล้ว

อธุวํ ชีวิตํ ชีวิตของเรามันไม่ยั่งยืน
ธุวํ มรณํ ความตายของเรามันยั่งยืน
อวสฺสํ มยามริตพฺพํ เราคงจะตายเป็นแน่
มรณปริโยสานํ เมชีวิตํ ชีวิตของเรามีความตายเป็นที่สุด
ชีวิตํ เม อนิยตํ ชีวิตของเรามันไม่เที่ยง
มรณํ เม นิยตํ ความตายของเรามันเที่ยงแล้ว

หมั่นท่องบ่นภาวนาไปกันเถิดหนา เพื่อนร่วมทุกข์ เกิดแก่เจ็บตายทั้งหลายทั้งสิ้นทั้งปวงเอ๋ย