โดดเดี่ยว เดียวดาย ไม่ไร้เพื่อน

....ผมรวยที่สุด ในยามที่จนที่สุดของชีวิต....

คำพูดที่คล้ายๆกันนี้ ทำนองนี้ มะไฟ ได้ยินจากปากของ ดร. สุเมธฯ เมื่อหลายปีก่อน ในคราวที่ท่านบอกว่า ยามที่ท่านบวชนั้น ท่านไม่มีอะไรติดตัวเลย แม้แต่สักชิ้นเดียว แต่กลับพบว่า ยามนั้น ท่าน พบความสุขที่สุดเท่าที่เคยมีมา

คำพูด ที่ดูหรูๆ กินใจนั้น เนื้อแท้แล้ว ล้วนกลั่นออกมาจาก สิ่ง ที่ได้เกิดขึ้น จากผู้ที่ได้ปฏิบัติมาแล้วนั้นเอง และผู้ปฏิบัติได้นั้น ก็มีแต่เขาเท่านั้น จึง เขียน ออกมาได้กินใจคน ถึงขนาด

มะไฟ เพียงทราบว่า แม้แต่ชื่อว่า ไพรัช ก็คงไม่ทราบ หากแม่ พ่อ ท่านไม่บอกว่า

“ลูกเอ๋ย นี่น่ะ ชื่อของเจ้า เจ้ามีชื่อว่า อย่างนี้น่ะ ไพรัช น่ะ ”

แม้กระทั้งว่า นามสกุล ก็ของพ่อ ที่ท่านให้มาใช้

ยามนี้ harmonics เขาปิดเทอม ก็ต่างไปหาสู่กันยังต่างถิ่น มะไฟ จึงกลายเป็นฅนโดดเดี่ยว เดียวดายในบ้าน แต่เพียงฅนเดียว

หนึ่งตน ทว่า สองชีวิต

มิได้อยู่ชีวิตเดียวในบ้านหรอก อย่างน้อย ก็เจ้าแฮมสเตอร์สีขาวที่อยู่เป็นเพื่อน ให้ได้คอยฝากบ้าน ได้พูดคุยด้วย—ทักทายด้วย ยามเข้ามา ก็สงบไปหลายอย่าง
กุสุมา จากไป แต่เธอก็ทิ้งลูกน้อย น่ารักไว้ให้ได้คลายทุกข์ ถึง ๒ ฅน
ลูก ๒ ฅน เขาไปต่างจังหวัด ฅนหนึ่ง กลับทิ้งชบาเหลือง งามสดใสไว้ให้ได้ดูไม่เบื่อ อีกฅน ให้แฮมสเตอร์ขาวตัวเล็กๆน่ารัก ไว้ให้อยู่เป็นเพื่อน

บ้าน แม้จะโกโรโกโสเพียงไร แต่ก็ วิเศษจริงๆ
สวรรค์ มันอยู่ที่ใจจริงๆ

ผมรักแม่ ผมรักพ่อครับ ยามนี้ ก็ได้แต่ทำงานทดแทนพระคุณท่าน