เกาะเกร็ด : เกาะแห่งชีวิต

ชะตาชีวิต ที่แม้ได้เพียรเต็มกำลังแล้ว ที่สุด ถึงอย่างไรก็หลีกเลี่ยงไม่ได้
นัดกับคนคิ้วดำไว้
พี่ ว.ณ. สุราษฏร์ธานี มาจากยุดยา
ความจริง คนคิ้วดำก็อยู่ยุดยา มะไฟ ก็ตั้งใจจะไปพบทั้ง พี่ และคนคิ้วดำ ที่ยุดยาเมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมา แต่คลาดกันไป
พี่ ว่าจะลงมาจากยุดยาวันนี้ บ่ายสาม คิ้วดำนัดไปยุดยาสิบเบ็ดโมง
ก็โอเคตกปากรับคำคนคิ้วดำทาง MSN ก็ให้พอดี พี่เขาเรียกเข้ามา รออยู่ดอนเมือง
คนคิ้วดำดัน log out ไปซะ มะไฟเองก็อารามดีใจที่พี่เขามา ลืมเรียกกลับไปหาคนคิ้วดำซะ ลืมสนิทศิษย์ส่ายหน้าเลย

ระหว่างทาง จากบ้านไปดอนเมือง คุยกับคนขับแท้กซี่ว่ารู้จักนิวเคลียร์มั้ย พี่ท่านก้ว่าก้รู้จักแค่ตามหนังสือ เราก็ว่านั่นแหละ ดีแล้ว อย่าให้ใครอื่นเขามาหลอก เขามาโกหกเอาได้ก็แล้วกัน

บอกพี่เขาไปว่า ไอ้ใช้ให้ปลอดภัย ทำงานให้ปลอดภัยน่ะเชื่อมือกัน แต่กับว่า ถ้าเกิดเหตุอย่าง ฟุกุชิมา เฌอร์โณบิล อะไรเทือกนี้ คนไทยรับมือไม่ได้หรอก และก็ถ้าว่าคนไทยคนไหนมาบอกว่ารับมือได้ แก้ได้ล่ะก็ ไอ้คนนั้นมันโกหก เพราะขนาดว่า อเมริกาเอง รัสเซียเอง ญี่ปุ่นเอง ยังรับไม่ได้เลย เห็นๆกันอยู่

อย่าว่าแต่ฟุกุชิมาเลย เอาแค่โคบอลต์ ก็เห็นแต่โยนกลองกันให้ว่อน แล้วก็โยกย้ายกันจนคลาดเคลื่อนไปหมก

หนังสือ นิวเคลียร์และการใช้ประโยชน์จากเทคโนโลยีนิวเคลียร์ ฉบับพิมพ์คั้งที่ ๒ จำนวน ๑๐๐๐๐ เล่ม พ.ศ ๒๕๕๒ ที่ได้รับแจกจากห้างเซ็นสั้นเมื่อวันที่ ๑ พค ที่ผ่านมา ก็เลยยกให้พี่เขาเอาไปอ่านซะ บอกพี่เขาว่า ให้อ่านตอนเช้าๆ เข้าห้องน้ำก็ได้ มันสนุกดี อ่านแล้วมันจะสนุกและจำ เราจากกันตรงดอนเมือง

พบกับพี่ ว.ณ. สุราษฏร์ธานี เรานั่งรอสุสักไม่ทันตูดอุ่น เขาก็มากับเจ้าเล้ง
ไปเกาะเกร็ด กันกับ พี่ สุสัก เจ้าเล้ง
ไปได้แค่วัดปรมัยฯ ไปไหว้พระนอนในพระวิหาร ไหว้หลวงพ่อนนทมุนี มหารามัญเจดีย์ ได้เห็นท่าเสด็จฯ  ได้รู้ว่ามีพระไตรปิฎกฉบับภาษามอญ ในวัดปรมัยฯ และได้ไหว้พระบรมสารีริกธาตุ บอกให้พี่เขาทราบถึง ตุงของมอญ ดันไปคล้ายกับ ตุง ของชาวล้านนา และตัวหงส์ที่ยอดเสา ก็อันเดียวกัน

เหล่านี้ มีคุณค่าควรแก่การศึกษามากมายนัก

เติมพลังกันพอควรแก่เวลาแล้วก็แยกย้ายกลับ ที่เดิม ดอนเมือง
ชอบคุณโชคชะตา ที่ชักนำพาพวกเราทั้งหลายให้มาพบปะกัน แม้เวลาจะสั้น แต่ เปี่ยมสาระ บนเกาะเกร็ด เกาะแห่งชีวิต

A verse from ThaiFreeBSD board

ไปเจอ กลอนที่เคยโพส บน Thaifreebsd บอร์ดที่อยู่บน Thai net เมื่อก่อนโน้น ผมเก็บไว้


The computer center is empty,
Silent except for the whine of the cooling fans.

I walk the rows of CPUs,
My skin prickling with magnetic flux.

I open a door, cold and hard,
And watch the lights dancing on the panels.

A machine without soul, men call it,
But its soul is the sweat of my comrades,

Within it lie the years of our lives,
Disappointment, friendship, sadness, joy,

The algorithmic exultations,
The long nights filled with thankless toil,

I hear the echoes of sighs and laughter,
And in the darkened offices The terminals shine like stars.

-- Geoffrey James, The Zen of Programming

อยู่อ้างว้างกลางห้องคอมพิวเตอร์ ไม่พบเจอสิ่งใดให้ฉงน
ไม่มีแม้สรรพเสียงสำเนียงกล นอกจากบนเพดานบานพัดลม

ย่างก้าวไปในแถวเครื่องคณิต โดนสะกิดด้วยกระแสแม่เหล็กสม
เปิดประตูอู้หูหนาวบรม แล้วก็ชมแสงไฟเต้นไปมา

มนุษย์กล่าวเครื่องกลไร้กมลจิต แต่จงคิดว่ามาจากเหงื่อเพื่อนข้า
ทั้งสนุก สุข เศร้า เคล้าน้ำตา ลำดับมาเรียงร้อยคล้อยอารมณ์

ความตรากตรำในค่ำคืนอันไร้ค่า แว่วเสียงฮาและเฮ้อเพ้อกันขรม
สำนักงานก็มืดมิดมิคิดชม ชุมสายสมสว่างจ้าเพียงดารา

ถอดความโดยคุณ praphrut608

ด้วยความเมตตาจาก ท่านพี่ ว.ณ. สุราษฎร์ธานี มอบให้มา มะขาม คินเดินดน มะไฟ ฅนเหลิงฟ้า จึ่งนำมารักษาไว้ ณ ที่นี่

กลางดึก ตื่นมาเพราะฝนลง มาเจอกับพี่ท่านอยู่เวรพอดี ได้สนทนากันแต่พอระลึกถึงความก่อนหน้าโน้น เลยจับสภาวะนั้นไว้