ประเทศไทย และ โรงไฟฟ้านิวเคลียร์

วันจันทร์ ที่ ๒๒ ธค ๒๕๕๑ ที่ผ่านมานี้ มีโอกาสอย่างฉุกเฉิน ได้ปฏิบัติหน้าที่ ที่จุฬาลงกรณมหาวิทยาลัย ที่ว่ามีโอกาสอย่างฉุกเฉิน ก็เพราะว่า มีหนังสือเวียนแจ้งให้ทราบเอาในบ่ายเกือบค่ำ ของวันพฤหัสบดี และค่ำนั้ก็ได้รับแจ้งด้วยวาจาว่า

รถออกเจ็ดโมงครึ่งค่ะ

เอาเข้าจริงๆ กลับลืม ต้องลำบากน้องนุ่งเรียกถามไถ่ว่า ถึงไหนแล้ว อยู่ไหนรึ ฯลฯ
ได้ความว่า ต้องไปที่ ตึก ๔ ชั้น ๒
ไปถามน้องวิศวะกรน้อยข้างๆหอนาฬิกาข้างสระว่ายน้ำ น้องเขาบอกว่า เดินตรงไปสุด แล้วเลี้ยวขวาเลยพี่ ตึกใหญ่ๆน่ะ
ก็ขอบอกขอบใจกันไป

ก็ยังพอมีบุญวาสนาทันได้ฟังได้ยิน

....เมื่อเรียนรู้มาแล้ว ก็มาดูอันที่เหมาะสมกับบ้านเมืองเรา เอามาใช้กับเราให้ได้ ไม่ใช่ไปรู้แล้วก็ไม่ดูว่าเหมาะสมหรือไม่เอาแต่ว่าดี ซึ่งที่สุดก็จะกลับกลายเป็น sales ด้านนิวเคลีบร์ไปซะเอง....

คำแนะนำอันมีคุณค่ายิ่งจากองคมนตรีฯ

จากนั้นก็เป็นการบรรยายของ ๒ วิทยากร และการซักถามจาก floor

ตลอดเวลาที่ฟัง เมื่อฟังแล้ว ให้รู้สึกทันที ถึงความรู้สึกของเราเมื่อหลายปีก่อน เมื่อได้รับการแต่งตั้งเป็นกรรมการตรวจรับงาน บ.ที่ปรึกษาโครงการย้ายศูนย์นิวเคลียร์
ความรู้สึกอันนี้แหละ ที่เรานำไปบอกกับคุณไพโรจน์ที่สอบสวนเรา
ความรู้สึกอันเดียวกันกับที่นำไปเปิดเผยกับ ผต. กอบแก้ว คราวที่สอบสวนเรา อีกรอบ

ความรู้สึกว่า เรานี่ เมื่อเปรียบกับพี่ฟูเกียรติ พี่ดำ ดร. ปานจิต ซึ่งท่านเหล่านี้ ต่างก็เคยเป็นกรรมการตรวจรับงานมาแล้ว แล้วเราไม่ต่างอะไรกับ ขี้เล็บ จริงๆ ก็ให้งงว่า สำนักงานปรมาณูเพื่อสันติ แต่งตั้งเราเป็นกรรมการฯได้อย่างไร

ความรู้สึกนี้ มันพลุ่งมาเองเมื่อพบว่า ผู้ที่ซักถาม ต่างเป็นผู้ทรงทั้ง วัยวุฒิ และ คุณวุฒิ และ มากประสบการ

ความรู้สึกนี้ มันทำให้เราที่เตือนตัวเองว่า อย่าทำตัวเด่น อย่าเห็นแก่ตัว ระหว่างนั่งแท้กซี่มานั้น มันเป็นจริงและทำให้เราสบายใจขึ้นเยอะเลย และอย่างน้อย มโนสำนึกด้านดีงามของเราก็ยังมีอยู่

หนึ่งในมงคล ๓๘ ประการสำหรับวันจันทร์ที่ ๒๒ ธันวาคม ๒๕๕๑ ที่ผ่านมา เป็นมงคลอันอุดม

อนึ่ง หากสงสัยประการใด โปรดแสดงความคิดเห็นได้เต็มที่ในช่อง ความเห็น ด้านล่างนี้

กราบขออภัยท่านที่ได้รับการเอ่ยนามไว้ ณ ที่นี้ด้วย
กระผมมิได้มีเจตนาที่จะทำให้ท่านได้รับความเสียหายแต่ประการใด