วันก่อน ค่ำวานนี้แหละ ขับจักรยานเล่นรอบหมู่บ้านตอนค่ำ ไปเจอแมวตัวหนึ่ง มันน่ารักดี ก็เข้าไปเล่นกับมัน ตามประสาฅนรักแมว (ฅรม) สักพัก ลูกแมวตัวนั้น มันก็หันหนีไปลับเล็บตาประสามัน
แว้บหนึ่งของความคิด จากที่เคยเห็นลูกแมวมันเล่นกัน พวกมันเป็นสัต์ตระกูลไล่ล่า มันย่อมฝึกซ้อมมันเองให้คล่องแคล่ว ว่องไว เข้าไว้
นึกได้ แล้วอายแมวมัน ขนาดสัตว์เดรัจฉาน มันยังรู้จักฝึกฝนตนเองเพื่ออนาคตของมันเอง แล้วเราที่เป็นคน ที่สามารถยกระดับเป็น มนุษย์ได้นี่ ทำไมไม่ฝึกตนเองบ้าง
ยังจำได้เลือนราง นายธนูดัดคันศร ชาวนาทดน้ำเข้านา บัณฑิตฝึกตน จากธรรมบท
มันช่างพ้องกันได้ยังไงน่ะ กับ แมวลับเล็บ
บัณฑิตฝึกตน แมวลับเล็บ แล้ว ...
Showing posts with label ธรรมบท. Show all posts
Showing posts with label ธรรมบท. Show all posts
Saturday, May 22, 2010
Subscribe to:
Posts (Atom)