Yuki san: ยูกิ แห่งเกาะเกร็ด

ยูกิซัง น้องโซล คู่กรรม

วันนี้เพิ่งได้รับจดหมายไฟฟ้าจาก ยูกิซัง เพื่อนชาวญี่ปุ่น ที่พบและรู้จักกันบน เกาะเกร็ด เกาะแห่งชีวิต ในวันเสาร์ที่ ๕ มีค นี้เอง

เธอส่งอีเมล์ตอบมา

ดีใจมาก
ดีใจ ที่ อย่างน้อยความตั้งใจก็เป็นจริง แรงอธิษฐานนั้น เป็นจริง ขอให้ได้พบคนดี ขอให้พ้นจากภัยพิบัติ และภัยของคนพาลสันดานหยาบ

เมื่อได้พบ ได้รู้จักกันแล้ว แม้มิใช่ญาติ ก็เหมือนดั่งว่ายิ่งกว่าญาติสนิท

เกาะเกร็ด : เกาะแห่งชีวิต

มหัศจรรย์แห่งชีวิต
จริงอยู่ แม้เหตุ ปัจจัยเท่านั้นหรอกจึงทำให้ทุกสิ่งทุกอย่างเกิดขึ้น ตั้งอยู่ และ ดับไป แม้จะตระหนักดี แต่เมื่อมันเกิดขึ้นจริงๆ คาตา ก็ทำเอาขนลุก ขนพอง ด้วยปีติ

อาหย่อย

ไปเกาะเกร็ดอีกครั้ง อย่างที่ตั้งใจ แต่ ผู้คนมาก ก็ทำเอาสำรวจอะไรไม่ได้มากนัก กอรปกับน้องโซลเธอหิว เลยแวะที่ร้านเก่า ทอซอน เราสองคนตาหลาน นั่งขัดตะหมากซดก๋วยเตี๋ยวกันอิ่มท้องไว้ก่อน

เจ้าของร้านเขายังจำทารก ๒ ศอกได้ ทักทายทำเอาปลื้ม ยิ้มไม่เลิกไปตลอดทางจนถึงวัดเสาธงทอง

เข้าไปในโบสถ กำลังสวดมนต์จะก้มลงกราบ ทารกมาแตะแขนถามว่า
ลุงตุ๋งอธิษฐานอะไร โซล จะเขียนให้
ขอให้ได้พบคนดีก็แล้วกัน ก็ตอบหลานไป
มันก็ไปเขียนในสมุดเยี่ยม ตามประสาทารก
ออกจากโบสถ มาไหว้รูปปั้นหลวงพ่อฯ ที่พระวิหารตรงทางเข้าอีกรอบ แล้วเดินกลับ ตามทางเดินรอบตัวเกาะ  กำลังจะพ้นบริเวณวัดเสาธงทอง ก็เห้นรถเข็นขายข้าวต้มมัด เลยซื้อไว้ ๓ มัด เป็นไส้กล้วย ไส้ถั่ว แบ่งกันไป ตาหลาน ๓ ( ที่ว่า ๒ อันนี้ ผิด แม่ค้า ขายมัดละ ๗ บาท แต่ สามมัด ดันขาย ๒๐ บาท) มัด ๒๐ บาท

พอดี สาวญี่ปุ่น เธอเดินหลงทางรึไงไม่ทราบ รึอาจจะสนใจ ที่ มะไฟ (ตรงนี้สะกดผิด ทะไฟ) กับ โซล ซื้อข้าวต้มมัด จากรถเข็นก็เป้นได้ มาถามทางลงเรือข้ามฟากไปปากเกร็ด เพื่อจะกลับตัวเมือง, กรุงเทพฯ นั่นแหละ

ก็บอกเธอไปว่ากำลังจะข้ามเหมือนกัน ไปด้วยกันดีมั้ย

คู่กรรมของเขาแล้ว ไม่แคล้วได้เจอกัน

เธอ, ยูกิซัง, ถามเป้นอังกฤษ มะไฟ ตอบเป็นญี่ปุ่น ก็ทำเอายูกิซัง ทั้งแปลกใจทั้งดีใจจนออกนอกหน้า ว่ารู้ภาษาญี่ปุ่นได้ยังไง  ไม่อยากคุยว่า ขอข้าวคนญี่ปุ่นกินได้ล่ะกัน ถ้าได้ไปน่ะ ก็ตอนปี ๑๙๘๗ โน้น ได้ทุนไจก้า ไปอยู่ที่นั่นเลยรู้ภาษานิดหน่อย เอ้ย ภาษาญี่ปุ่น

อีตอนข้ามฟาก แวแวอิ้สอะแวแว where where is a where where ไหนไหนก็ไหนไหนแล้ว เลยเอากล้องมากดแชะ กดแชะ รูป ๒ สาวเอาไว้ซึ่งพอเอามาดูทีหลัง ก็ถึงกับสะดุ้ง เพราะน้องโซล มันใส่เสื้อที่พิมพ์ตัว ฮิรางาน่ะ บนเสื้ออยู่ด้วย ราวกับว่า ๒ ท่านนี้ เขาทำกรรมร่วมกันไว้แต่ปางก่อน ถึงได้มาเจอกันในนี้ยังงี้

คู่กรรม

พอข้ามฟากมาแล้ว ถามย้ำอีกครั้งว่าเธอแค่จะเข้าไปในตัวเมืองเท่านั้นเองหรือ เธอก็ว่าใช่ และจะไปที่ bts อะไรนี่แหละ ซึ่ง โซล บอกว่าเป้นรถไฟ เลยตัดใจพาไปส่งที่เซ็นทรัล (นี่ก็ สะดกผิดอีก เซ็นทรับ)แจ้งฯ เพราะเห็นว่า มีรถตู้ไปลงที่นั่น กะว่าให้ ยูกิซัง เธอต่อรถตู้เอาเอง

แต่พอนั่งแท้กซี่มาสักนิด มานึกดูว่า เอ้ เธอคง (นี่อีกที่ที่สะดกผิด คว) จะพูดกับคนขับรถตู้รู้เรื่องหรอกน่ะ แถมอาจจะโดนของแถมอะไรต่อมิอะไรอีก, ไม่ได้ดูหมิ่นถิ่นแคลนอะไรหรอก แต่นึกถึงอกเขาอกเรา เวลาไปต่างประเทศน่ะ เลยบอกแท้กซี่ให้ไปส่งที่หมอชิตตรงสถานี bts ซะ

ยูกิซัง เธอก็ดูว่าชอบใจ และออกจะรักน้องโซลเอามากมาก ควักผ้าเย็นมาเช็ดหน้า เช็ดตา แขนมือให้ระหว่างที่นั่งมาในรถแท้กซี่นั้น พอส่งลงที่ตำแหน่งใกล้ๆกับสถานีรถไฟฟ้า bts แล้ว พวกเราสองคน ตา-หลาน ก็พากันกลับ

นี่แหละหนา แรงอธิษฐานฯ รึเปล่า หรือว่า บุรพกรรมแต่ปางก่อน

บ้าน คือ วิมาน: กลับบ้าน

น้องโซล

คุณตาน้องโซล ที่ไปผ่าตัดใน รพ. ราชวิถี กลับบ้านแล้ว หลังจากการผ่าตัด และพักฟื้นที่โรงพยาบาลระหว่าง ๗-๑๕ กพ นี้
สุขภาพ ยังคงแข็งแรงดี กำลังใจ ดี
ยกเว้นแต่เจ็บแผลผ่าตัดเท่านั้น ซึ่งก็ถือว่า ปกติ สำหรับการผ่าตัด

ขอขอบคุณ กับ ทุกน้ำใจ และ สิ่งของที่มอบให้ ผ่านทาง thaibsd

บ้าน คือที่ที่รักษาทุกอย่าง
บ้าน คือที่พักพิงที่ดีที่สุด

เพิ่งไปรับข้าว จากไปรษณีย์ปากเกร็ด เป็นข้าวฮาง ที่ท่าน napoleon จาก thaibsd มอบให้
มะไฟ ขอขอบคุณในน้ำใจอันงดงาม ของ อ. โจ้ นายตี๋เล็ก น้อง  napoleon และ ทุกท่านที่ส่งกำลังใจมาช่วย

มะขาม มะไฟ เกษตรแฟร์

งานเกษตรแฟร์ และ ปีนี้ ก็ไม่ต่างกัน ตรงที่ซุ้มนิสิตสัตว์แพทย์ยังจำ มะไฟ ได้อยู่
ปีนี้ วันสุดท้ายของงาน ไปเดินดูไม้อีกหนกับน้องโซล และ คุณยายน้องโซล ขากลับ อุรา สั่งปลาย่าง เป็นอาหารมื้อค่ำ เลยต้องเดินไปสั่งอีกหน พวกเธอ ก็ยังจำได้อีกแฮะ

นี่ พวกเขาเรียนกันกี่ปี ชักสงสัย เพราะรู้สึกว่า แทบจะสาม-สี่ปีแล้ว ที่ไปซื้ออาหารให้ลูก พวกเธอก็ทักทุกที ก็ให้งงงๆที่บอกว่า ปีนี้ (ลุง)มะไฟ มาอีกแล้ว

เอาเถอะ ไม่ใช่ว่า อีกสามปี พวกเธอยังจำได้อยู่น่ะ

ไปนั่งเล่น เอ้ยรอปลาย่าง หมูย่าง กับน้องโซล ที่ไม่ค่อยแฮ้ปปี้ เพราะแดดร้อนช่วงหัวบ่าย เลยหาไอติมให้กินจากทางเข้าซุ้ม กินเสร็จ ทารก สนุกกับกล้อง ดันมาถ่ายคนแก่ บอกให้ถ่ายอย่างอื่น มันก็ไม่ยอม เลยสอนมันให้รู้จัก golden ratio และการกด shutter

พอกดดูรูป ขำกลิ้งท้องคัดท้องแข็ง ทั้งตาทั้งหลาน เอ้ย ทั้งลุงทั้งหลาน

เด็กตาเข

เอาไว้ถ่ายโอนรูปมาลงให้ดูก่อน แล้วจะเข้าใจความรู้สึกของ มะไฟ ที่มีต่อทารกนี้ ที่เมื่อ สาม-สี่ปีก่อนหน้านี้ มะไฟ เรียกมันว่า เด็กสองศอก และ ทาริกาศอกกว่าๆนี่แหละ ที่เป็น ต้นเหตุ ของเรื่องราว

อารมณ์ไม่ดี ร้อน

โกดแล่ว

ข้าวกล้อง

ข้าว เป็นยาวิเศษ สำหรับคนไทย และทุกคนในภูมิภาคนี้
ข้าวใหม่ แค่หุงก็หอมกินร้อนๆกับเกลือก็รอด
ยังมีอีกมากมายนัก กับ ความวิเศษของข้าว

ข้าวกล้อง เป็นที่ต้องการของคนเป็นโรคมะเร็ง

ท่านใด พอบอกแหล่งหาซื้อข้าวกล้องได้บ้าง โปรดแจ้งเอาบุญ โปรดบอกเอากุศลด้วยเถิด

คุณตาของน้องโซล ท่านป่วย ต้องการข้าวกล้องกิน เพื่อยับยั้งการลุกลามของโรคร้าย

มะไฟ ได้รู้จักกับ ตา-หลาน คู่นี้มามากกว่า สี่ปีแล้ว ทั้งคู่เมื่ออยู่ด้วยกัน น่ารักมาก หากจะเปรียบเทียบไปก็คงเหมือนกับ โจ๊ว-ซุน ที่พึ่งพากันไปตลอด ต่างกันแต่ตรงที่ว่า น้องโซล เธอยังยังช่วยอะไรคุณตาไม่ได้มาก นอกจากความชุ่มชื่นใจให้คุณตา  หรือมาหยอกเย้ากวนใจคุณตาตามประสาทารก

แรกพบ คุณตาขับมอไซ น้องโซล ยืนเกาะแฮนด์ด้านหน้าคุณตา น้องโซล สูงไม่ถึง ๒ ศอก มะไฟ มักแซวเธอว่า ทารก ๒ ศอก ตอนนั้นเธอยังพูดไม่ชัดด้วยซ้ำ อย่างกับ จักรยาน เธอยังเรียกว่า กั้กกะยาน หรืออย่าง บรรได เธอยังเรียกว่า บุนได ด้วยซ้ำ

อย่าว่าแต่ มะไฟ เองเลย ที่เมื่อทราบข่าวคุณตาเธอไม่สบาย ทารก ที่เคยร่าเริง ก็ถึงกับหงอยเหงาไปถนัดตา

ข้าวกล้อง ช่วงแรกนี้ ข้าวกล้องเท่านั้นที่จะรั้งคุณตาเธอไว้ได้ ไม่ให้โรคร้ายลุกลามต่อไป หากเพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ ท่านใดพอบอกแหล่งหาซื้อได้ โปรดอย่ารีรอ บอกมาด้วย แม้ไม่เห็นแก่ มะไฟ ก็นึกว่าสงสารน้องโซลเถิด ช่วงนี้ เธอทำได้เพียงให้กำลังใจกับคุณตาเท่านั้นเอง กำลังใจจากหลาน

ขอขอบคุณล่วงหน้า



น้ำใจ ไม่เคยเหือดแห้งไปจากคนไทย

มะไฟ ขอน้อมหัวลงรับน้ำใจนี้ ด้วยความจริงใจ และ ขอขอบคุณ แม้คำขอบคุณ จะน้อยเกินไป ก็ยังขอ ขอขอบคุณ ทุกน้ำใจที่เอื้อมาให้

_/\_


เอกสารข้างบนเรื่อง fork นั้น ถือเอาเป็นงานเล็กน้อย ตอบแทนน้ำใจที่ยิ่งใหญ่ของทุกท่านที่หยิบยื่นมาให้ในคราวนี้